Nga Redaksia:
Në sallën ku për dekada janë artikuluar doktrinat e sigurisë globale, në Munich Security Conference, Marco Rubio mbajti një fjalim që tronditi establishmentin globalist. Nuk ishte një fjalim diplomatik i zakonshëm. Ishte një thirrje për kthim tek sovraniteti, industria, kufijtë dhe identiteti perëndimor.
Rubio rikujtoi se pas rënies së komunizmit, Perëndimi u mashtrua nga ideja se historia kishte mbaruar. Se kombet do të zhdukeshin, kufijtë do të bëheshin formalitet dhe tregtia do të zëvendësonte interesin kombëtar.
Mesazhi ishte i prerë:
Perëndimi nuk duhet të kërkojë falje për historinë e tij. Duhet ta mbrojë atë dhe ta vazhdojë.
Fjalimi i plotë në Munich Security Conference, Marco Rubio:
Faleminderit shumë. Sot mblidhemi këtu si anëtarë të një aleance historike, një aleancë që shpëtoi dhe ndryshoi botën. Kur kjo konferencë filloi në vitin 1963, ishte në një komb – në fakt në një kontinent – të ndarë kundër vetvetes. Vija ndarëse mes komunizmit dhe lirisë kalonte përmes zemrës së Gjermanisë. Gardhet e para me tela me gjemba të Murit të Berlinit ishin ngritur vetëm dy vite më parë.
Vetëm disa muaj para asaj konference të parë, para se paraardhësit tanë të mblidheshin këtu në Mynih, Kriza e Raketave Kubane e kishte çuar botën në prag të shkatërrimit bërthamor. Ndërsa Lufta e Dytë Botërore ishte ende e freskët në kujtesën e amerikanëve dhe evropianëve, ne u gjendëm përballë një katastrofe të re globale.
Një katastrofë me potencial për një shkatërrim të ri, më apokaliptik dhe përfundimtar se çdo gjë tjetër në historinë e njerëzimit. Në atë kohë, komunizmi sovjetik ishte në marshim. Mijëra vite qytetërimi perëndimor vareshin në fije të perit. Fitorja ishte larg të qenit e sigurt. Por ne na udhëhiqte një qëllim i përbashkët.
Nuk ishim të bashkuar vetëm nga ajo kundër së cilës luftonim, por nga ajo për të cilën luftonim. Dhe së bashku, Evropa dhe Amerika triumfuan. Një kontinent u rindërtua. Popujt tanë përparuan. Blloqet Lindje-Perëndim u ribashkuan. Një qytetërim u bë sërish i plotë. Muri famëkeq që ndau këtë komb në dy pjesë ra, dhe bashkë me të një perandori e keqe.
Por euforia e kësaj fitoreje na çoi në një iluzion të rrezikshëm – se kishim hyrë në “fundin e historisë”, se çdo komb do të bëhej demokraci liberale, se lidhjet e tregtisë do të zëvendësonin kombësinë, se “rendi global i bazuar në rregulla” do të zëvendësonte interesin kombëtar dhe se do të jetonim në një botë pa kufij ku të gjithë do të ishin qytetarë të botës.
Ishte një ide e marrë që injoroi natyrën njerëzore dhe 5,000 vite histori të regjistruar. Dhe na ka kushtuar shtrenjtë.
Përqafuam një vizion dogmatik të tregtisë së lirë, ndërkohë që vende të tjera mbronin ekonomitë e tyre dhe subvenciononin kompanitë për të na konkurruar padrejtësisht. U mbyllën fabrika, u deindustrializuan shoqëri të tëra, miliona vende pune u zhvendosën jashtë vendit dhe zinxhirët tanë të furnizimit kaluan nën kontrollin e rivalëve dhe kundërshtarëve.
Dorëzuam sovranitetin tek institucione ndërkombëtare, ndërsa shtete të tjera ndërtuan aparate ushtarake masive dhe përdorën forcën për interesat e tyre. Për të kënaqur një “kult klimatik”, vendosëm politika energjetike që varfërojnë popujt tanë, ndërsa rivalët përdorin naftë, gaz dhe qymyr si armë presioni.
Në kërkim të një bote pa kufij, hapëm dyert për një valë migrimi masiv që kërcënon kohezionin shoqëror dhe vazhdimësinë kulturore. I bëmë këto gabime së bashku.
Tani u detyrohemi popujve tanë t’i pranojmë dhe të rindërtojmë. Nën Presidentin Trump, SHBA do të ndërmarrë sërish rinovimin dhe restaurimin, me vizion sovraniteti dhe krenarie. Preferojmë ta bëjmë këtë me ju, miqtë tanë në Evropë.
SHBA dhe Evropa i përkasin njëra-tjetrës. Amerika u themelua 250 vite më parë, por rrënjët e saj janë këtu në këtë kontinent. Jemi pjesë e një qytetërimi – qytetërimit perëndimor – të lidhur nga historia, feja e krishterë, kultura, gjuha dhe sakrificat e përbashkëta.
Ne duam një Evropë të fortë. Dy luftërat botërore na kujtojnë se fatet tona janë të ndërthurura. Siguria kombëtare nuk është vetëm çështje shpenzimesh ushtarake. Pyetja themelore është: çfarë po mbrojmë?
Ushtritë nuk luftojnë për abstraksione. Luftojnë për popullin, kombin dhe mënyrën e jetesës. Ne mbrojmë një qytetërim të madh që duhet të jetë krenar për historinë e tij dhe i sigurt për të ardhmen.
Evropa lindi idetë e lirisë, shtetin ligjor, universitetet, revolucionin shkencor. Nga Mozarti e Beethoven, Dante e Shakespeare, Michelangelo e da Vinci, deri te Beatles dhe Rolling Stones – ky është trashëgimi e përbashkët.
Deindustrializimi ishte zgjedhje politike. Migrimi masiv është krizë reale. Së bashku mund të rindërtojmë industrinë, të sigurojmë mineralet kritike, të konkurrojmë në teknologji, hapësirë dhe inteligjencë artificiale.
Kontrolli i kufijve nuk është ksenofobi – është akt sovraniteti.
OKB-ja ka potencial, por ka dështuar në Gaza, Ukrainë, Iran, Venezuelë. Në disa raste ishte lidershipi amerikan që veproi drejtpërdrejt.
Shumë besuan se Perëndimi kishte hyrë në rënie. Por rënia është zgjedhje – dhe paraardhësit tanë refuzuan ta pranonin.
Nuk duam të jemi kujdestarë të rënies së menaxhuar të Perëndimit. Duam ta rigjallërojmë qytetërimin tonë.
Amerika është bijë e Evropës – nga Kolombi italian, kolonët anglezë, skocez-irlandezët, gjermanët, francezët, spanjollët. Historia jonë është e ndërthurur.
Kemi luftuar dhe vdekur krah për krah – nga Kep-Yong në Kandahar.
Duam ta ndërtojmë shekullin e ri së bashku me një Evropë krenare, të fortë dhe të aftë për t’u mbrojtur. E kaluara ka mbaruar. E ardhmja është e pashmangshme. Fati ynë i përbashkët na pret.
Faleminderit.